Als het kind aan vrienden en klasgenoten wil vertellen dat hij of zij GHD heeft, dan is het vaak een goed idee om dat te doen in een spreekbeurt op school of in de sportclub, zodat anderen enigszins begrijpen wat er aan de hand is.

Sommige kinderen willen er niet over praten en dat kan een gevolg zijn van een slecht zelfbeeld. In dat geval kan het nuttig zijn om met een psycholoog te spreken. Het is het beste om naar een open, eerlijke sfeer te streven. Het injecteren van groeihormoon is immers niets om je voor te schamen. Bij jongere kinderen is het belangrijk dat bepaalde personen op de hoogte zijn bijvoorbeeld de eigen docenten, zodat die bijvoorbeeld weten dat het kind blauwe plekken kan hebben van de injecties en niet denken aan een andere oorzaak.

Chris, 11 jaar

“Als klasgenoten mij vragen waarom ik mijzelf injecties geef, vertel ik meestal dat ik de ‘klein-ziekte’ heb en dat de injecties mij groter maken. Eén keer waren er een paar jongens die niet dichtbij mij durfden te komen, omdat ze dachten dat het besmettelijk was en zij het ook zouden kunnen krijgen. Dat was niet leuk, ik voelde me buitengesloten, maar na een tijdje dacht ik: “Oké, ik moet er maar eventjes zo mee leven en ze zullen vast wel een keer terugkomen en weer vriendjes met mij willen zijn.” Zo is het ook gegaan en daarna is het nooit meer een probleem geweest.”

“Soms vinden vrienden het gek dat ik mij voor het naar bed gaan moet injecteren. Natuurlijk denken zij dat het pijn doet, maar ik vertel hen dan dat het niet zo is. Ik heb hun ook gezegd dat ze het zelf eens moeten proberen zonder de knop echt in te drukken zodat ze het groeihormoon niet binnenkrijgen. Ze durven het niet. Niemand van hen heeft ooit bloed laten prikken. Daarom ben ik best trots op mijzelf en zij vinden mij best stoer.”

Louise, moeder van Joachim (15 jaar)

“Joachim vertelt zijn vrienden dat hij injecties gebruikt, maar sommigen denken dat het erg is. Soms, als hij er moe van wordt vraagt hij me: “Waarom moet ik het doen en anderen niet?” Maar hij begrijpt en accepteert dat sommige kinderen gewoon snel groeien en sommige hulp nodig hebben. Ik heb hem aan vriendjes horen vertellen dat hij injecties gebruikt om sneller te groeien. Hij heeft zelfs gezegd dat die injecties geen groot probleem zijn. Hij weet dat zijn vriendjes het niet zouden durven, daarom voelt hij zich bijzonder en ‘cool’.”

Sue, moeder van Annabelle (15 jaar)

“Het maakt Annabelle niet uit om vrienden en klasgenoten te vertellen over haar behandeling met groeihormoon. Ze vertelt het niet uit zichzelf, alleen als mensen erom vragen, maar als ze dat doen, wil ze het graag vertellen. Ze vertelt precies zoals het is, verder niets. De andere kinderen gaan er erg goed mee om en niet één heeft haar geplaagd. Soms kijken ze zelfs als ze zich injecteert en dat vindt ze prima.”