Meestal is het verstandig om de schooldirectie te vertellen wat er aan de hand is, omdat het kind soms moet verzuimen voor controles. En misschien is het ook een goed idee om de eigen docent of mentor in te lichten omdat ze soms merken dat het kind meer aandacht nodig heeft en zich kunnen afvragen waarom.

Chris, (11 jaar)

“Sommige van mijn atletiektrainers weten niet eens dat ik groeihormoon krijg. Ze hebben niets bijzonders gemerkt, maar als ze iets merken dan vertel ik het ze wel. Ik vind het niet erg als de mensen het weten. Soms, wanneer ik een blauwe plek krijg van de injecties of als mijn benen pijn doen, ga ik gewoon door en vertel dat het komt omdat ik medicijnen gebruik. Ze geloven mij. Ik heb nooit problemen gehad.”

Peter, vader van Chris (11 jaar)

“De meesten van Chris’ onderwijzers weten niet dat hij behandeld wordt. We vertellen het alleen als het echt nodig is, bijvoorbeeld als hij op schoolreis gaat.”

Sue, moeder van Annabelle (15 jaar)

“Ik denk dat het voor mensen moeilijk is om Annabelle’s aandoening te begrijpen, omdat je niet ziet dat er iets aan de hand is. Ze gaat er heel goed mee om.”