Als een ouder hoort dat zijn/haar kind GHD heeft, kan dit allerlei gevoelens en emoties bij hem of haar oproepen. Enerzijds teleurstelling en angst over de toekomst van het kind. Anderzijds opluchting, omdat men eindelijk weet waardoor het kind een groeiachterstand heeft. En als men dan hoort dat er iets aan te doen is door het kind met groeihormoon te behandelen, is men vaak nog meer opgelucht. Al kan het onprettig zijn te horen dat men het kind elke dag een injectie dient te geven. Toch beseft men vaak dat het moet, omdat men weet wat voor impact het klein zijn op het kind heeft.

 

Sheila, moeder van Neil (13 jaar)

” Het was zo’n onbeschrijfelijk gevoel toen bij Neil eindelijk de diagnose GHD gesteld werd, omdat we eindelijk wisten waarom Neil al die jaren ziek en klein was. We konden eindelijk de vinger op iets concreets leggen en een einde maken aan het mysterie en de verwarring. Hoe zeer ik ook zou willen dat Neil helemaal in orde zou zijn, het was fijn eindelijk te weten dat ik hieraan geen enkele schuld had. “